Uit het Gelders Dagblad
Door Walter van Zoeren.

SLIJK-EWIJK Liefde kent geen grenzen. Zeker de liefde van een moeder voor een kind. Dat bewijst de zesjarige Cairn Terrier Barra. Het teefje kreeg een doodgeboren pup, maar moest haar moedergevoelens toch kwijt. Daarom heeft ze de zorg op zich genomen van twee 17-dagen oude katjes.

Barra omringt haar "nieuwe" telgen" met alle liefde. Ze liefkoost het alsof ze ze zelf gebaard heeft. Ze beschermt ze tegen bedreigingen van buitenaf door haar hele lichaam rond de katjes te leggen. Beschermend en moederlijk likt ze haar nieuwe kroost helemaal schoon.

 

Jan en Rina van Galen, de 'baasjes' van Barra, kijken trots naar het schouwspel. Barra was zwanger, maar het pupje kon niet op een normale manier geboren worden. "Met een keizersnede werd het ter wereld gebracht, maar was toen al overleden",vertelt Rina. "En toen was het crisis. We hebben geprobeerd Barra twee pupjes van een ander nestje Cairn Terriers te geven; Zij accepteerde deze pups direct als haar eigen, maar de moederhond van wie de pups waren accepteerde deze "diefstal" niet.

Vreemd.

Barra voelde zich ogenschijnlijk erg slecht. Na een bezoek aan de dierenarts werd besloten een katje bij Barra neer te zetten."In eerste instantie zagen we Barra vreemd ruiken aan het katje. Dat was vreemd natuurlijk. Maar toen ze het katje van top tot teen had gelikt, helemaal gewassen, had het haar geur. En nu beschouwt ze het als haar kind." Jan vult zijn vrouw lachend aan:"Maar als we een konijn bij haar neergelegd hadden, was het vast ook goed gegaan."

 

Barra duwde de katjes binnen de kortste keren richting haar tepels. "De katjes begonnen te zogen, maar Barra had niet voldoende melk. Na de bevalling is haar baarmoeder weggehaald en is de melkproductie gedaald. Daarom voeden we het katje handmatig met melk bij", zegt Rina, die als vrijwilligster voor de Stichting Dierenanbulance werkt. Ze hoopt dat alle andere honden het katje ook zullen accepteren. In en rond huize Van Galen lopen nog twaalf andere honden rond. Dit moet niet te vaak gebeuren anders hebben we zo meteen

Kijk ook verder bij onze andere huisgenoten

CAIRNFEESTJE 11 Januari 2003……..het had een dag zullen worden zoals de meeste anderen van het jaar zijn. Enige verschil is dat ik die dag jarig was, maar gezien het feit dat het negen van de tien keer kans op slecht weer geeft omstreeks die tijd, vier ik mijn verjaardag al eigenlijk sinds jaren niet meer (word ik ook niet ouder, denk ik) Jan had die dag wel vrij genomen en we zouden wat boodschappen gaan doen voor de eventuele enkeling die op visite zou kunnen komen. ’s-Morgens om 10.00 uur gingen we op pad voor de boodschappen. Jan reed al gelijk de verkeerde kant op vanuit de inrit, dus al gelijk bekvechten wie er nou gelijk heeft over wat de kortste route is naar de winkel. Een paar honderd meter van ons huis af staat een grote boerderij met nog veel grotere loodsen. Deze staan al 3 jaar te koop en dus grotendeels leeg. Wij trainen daar nog wel eens met onze honden vwb ringlopen.Toen we de boerderij naderden zag ik dat het daar zeer druk was met geparkeerde auto’s (en dat op een zaterdag), maar ik was nog te pissig over de verkeerde richting welke Jan op ging om mij druk te maken over het waarom van deze auto’s. Draait Jan ineens de auto de oprit naar de loodsen op. Ga je nou alsnog omkeren, vraag ik nog……….Ineens zie ik Bea, een goede vriendin van ons, met een videocamera buiten bij de deur staan. Jan stopt de auto en zegt dat we even naar binnen gaan……….Toen begon er langzaam iets bij mij te dagen……… Zodra ik de hal binnen kwam zag ik daar (naar later bleek) 75 honden en zo’n 130 mensen!!!   Die mensen begonnen toen ook nog eens direct een "lang zal ze leven" in te zetten. Bleek dus dat Jan al enige maanden bezig was geweest om in het diepste geheim dit feest voor mijn 40-ste verjaardag voor te bereiden. En een feest was het: Bijna alle mensen waar wij de afgelopen 10 jaar een pup aan hebben verkocht waren naar deze dag gekomen. Natuurlijk hadden zij hun "puppy" meegenomen. Frappant was dat ik bij sommige mensen even na moest denken naar hun naam, maar dat ik die van alle hondjes nog feilloos wist. Ook waren de eigenaren van de dekreuen –die wij gebruikt hebben in de loop der tijd- uitgenodigd, zodat de mensen konden kennis maken met de vader van hun hondje. Helaas konden niet alle dekreuen aanwezig zijn op deze dag. Het Cairnwinkeltje, bemand door Gea en haar helpster, was de gehele dag aanwezig. Lia Philippo was bereid gevonden om uitleg te geven aan de mensen omtrent de vachtverzorging van de Cairn en deed het nodige voor bij verschillende honden. Onze vrienden Conny en Ton, die Jan geholpen hebben bij de voorbereidingen van deze dag, stonden er met een informatiestand omtrent Life-Time-diervoeder. De mensen kregen ook allemaal een proefzakje met diverse voer en koekjes. De plaatselijke dierenwinkel deelde tegoedbonnen uit voor een verrassingspakket. Als klap op de vuurpijl konden de mensen hun hond laten keuren door een heuse keurmeester; Mieke Jansen heeft de gehele dag de aangeboden honden gekeurd. Er werd van alle hondjes een keurverslag geschreven die de mensen mee mochten nemen. Zelfs de mensen die uit ons eerste nestje kittens hadden gekocht waren aanwezig. Het geheel leek sterk op een goed georganiseerde Cairndag, met allemaal mensen en honden waar ik in de loop der jaren een goede band heb opgebouwd. Er word vaak gezegd dat men zijn/haar trouwdag in een roes beleefd. Ik heb inmiddels een trouwdag en een 12,5-jarig huwelijksfeest mee mogen maken, maar ik moet zeggen dat deze dag mij minstens zo’n zelfde roes- gevoel heeft gegeven als toen. Zoveel mensen die voor mij deze dag tot een onvergetelijke dag hebben gemaakt; Familie, puppykopers, Norah, Angelique, Ton, Conny, Lia, Gea, Mieke, Jan BEDANKT !!!