In memoriam
Ter nagedachtenis aan Cairneyhill's cairn terriers
In deze pagina nodigen wij cairn terrier eigenaren uit, van honden afkomstig uit de Cairneyhill's kennel, een stukje te schrijven ter nagedachtenis aan hun dierbare hond.
 |
Splinterhill's Orkney's Oracle (14-09-1991/17-12-2007) Orkney was een echte Cairn in doen en laten. Wij zijn met haar gaan showen en gaan fokken; dit werkte zo aanstekelijk dat we helemaal behept werden met het Cairnvirus. Meerdere van haar kinderen hebben we ook zelf gehouden en zo kunnen we wel stellen dat zij met recht onze stammoeder is. Je allereerste hondje samen vergeet je natuurlijk nooit. En alhoewel Orkney niet ons eerste hondje, maar wel ons eerste Cairntje was, heeft zij voor altijd een apart plaatsje in ons hart!
|
 |
Adorable Angel v. Holdenstein (13-10-1993/28-02-2007)
Angel kwam als 3e Cairntje als puppy bij ons in huis. Zij was als pup ietwat te vroeg geboren en het heeft dan ook enkele weken geduurd sinds ze bij ons was, dat zij “echt mooi” werd. Angel was werkelijk een schattige Cairn, in de zin dat ze op momenten ook wel haar Cairn-aard liet zien, maar vrijwel altijd een toonbeeld van een perfect luisterende hond was. Zodra er een fototoestel in de buurt was, ging zij parmantig op haar kontje zitten en ging echt voor de foto poseren. Ook als zij meeging naar shows konden wij haar zonder riem bovenop de bench of trimtafel zetten en zij zou er echt niet afspringen zonder vrij-commando. Angel ging bijna altijd mee met Rina toen Rina nog als vrijwilligster op de Dierenambulance reed. Parmantig ging zij dan op de bijrijdersstoel zitten en keen vanuit het raam wat er allemaal om haar heen gebeurde en ook toen bleef zij gewoon op de stoel zitten –deur open of niet- zodra Rina uitstapte. Ook met Angel hebben wij gefokt en ook van haar hebben wij diverse honden in onze kennel aangehouden. Angel was met recht een Angel………… |
 |
Cairnyhill's Cheerful China (27-07-1995/21-12-2010)
Toen onze China geboren werd, hadden wij 2 nestjes pups tegelijkertijd. Uit het ene nestje hielden wij Big Boss en Bupido aan, maar Jan wilde per se van het nestje van Angel ook een puppie aanhouden. Zo kwam het dat Rina 3 pups tegelijk mocht socialiseren en zindelijk maken?? China was niet de mooiste pup uit het nest, maar was wel het enige teefje. Het was een vrolijke dartelaar. Elke vlieg die zij zag (of dacht te zien? moest door haar gevangen worden. De laatste weken werd zij duidelijk strammer en liet af en toe haar eten staan. Toch was het volkomen onverwacht dat zij niet meer verder kon. Er lag een dik pak sneeuw en ’s-Avonds gaan alle oude hondjes nog even voor het slapen achter het huis naar buiten. China zette een paar passen buiten de deur en ging toen in de sneeuw liggen……….De volgende ochtend kwam zij niet meer uit haar bench en hebben wij het besluit moeten nemen om haar in te laten slapen. Ruim 15 jaar is zij geworden. Een mooie leeftijd, maar voor ons nog lang niet oud genoeg… |
 |
Jenny v. Lochnarstein (06-06-1994/24-03-2008)
Jenny was een verhaal apart…….. Zij werd als pup geboren bij Annie Besselink. In datzelfde nest zat haar zusje Barra. Rina wilde graag een blonde Cairn en dus kochten wij Barra. Jenny was al verkocht aan andere mensen. Echter, na een paar weken al bleek dat Jenney een keelafwijking had. Zij had een vernauwde slokdarm en kon ternauwernood vast voedsel slikken. De eigenaren van Jenny wilden haar niet houden en ruilden haar om bij Annie. Annie heeft toen diverse tests laten uitvoeren en hield Jenny bij haar. Rina kwam toentertijd veelvuldig bij Annie over de vloer en werd verliefd op Jenny. Het begon met te vragen of Jenny niet eens een weekendje met Rina mee mocht en daarna een paar dagen mee mocht en toen een weekje mocht logeren en toen……Het resulteerde in het feit dat Annie ons Jenny kado deed met de restrictie dat er met Jenny niet gefokt zou worden omdat niet duidelijk was of de afwijking erfelijk kon zijn. Een mooier kado dan Jenny heeft Annie ons niet kunnen geven, want zij is al die jaren een schat van een hond geweest….. |
 |
Cairneyhill's Little Ladylove (27-10-1998/10-08-2010)
Zoals bij elk hondje heeft ook onze Little een eigen verhaal te vertellen…… Wij hadden haar vader zelf gefokt (Cairneyhill’s Fearless Charlie). Deze hadden wij verkocht aan een mevrouw. Na enige tijd bleek dat Charlie geen bloedstolling had bij een wond oid. Charlie werd onderzocht, temeer omdat hij eens een vol buisje bloedverdunners had ingeslikt, maar mogelijk ook rattegif had gegeten, is –ondanks veelvuldig onderzoek- nooit eenduidig aangewezen of hij wellicht ook hemofilie had. Echter, de mevrouw bij wie Charlie was, wilde deze onderzoeken niet laten uitvoeren en kon –naar eigen zeggen- de verantwoording niet aan als er wellicht iets met Charlie zou gebeuren. Dus hebben wij Charlie teruggekocht en de onderzoeken laten uitvoeren. Echter, ondanks de jeugdige leeftijd, liet hij zijn mannelijkheid blijken en bevruchtte onze Bupido. Uit dit nestje kwam 1 teefje (en enkele reutjes) en deze zou dus mogelijkerwijs de –al dan niet aanwezige- aandoening kunnen vererven. Al met al te veel risico en dus hebben wij Little gehouden en direct laten helpen. Wat op zich wel jammer was, want ook dit Cairntje bleek een hondje met een geweldig speels en zacht karakter. Veel te vroeg is zij gestorven. |
 |
Cairneyhill's Do-Gooder Drimnin (14-06-1996/23-12-2010)
Onze “Drimpie” is niet meer…… Drimnin stamt nog uit de tijd dat wij ieder onze “eigen” hondjes hadden. Onzin natuurlijk, want alle honden zijn van ons beiden, maar het gaf toch een extra, speciaal gevoel als je een “eigen” hondje had. Drimnin is altijd een echte knuffelbeer geweest, vandaar ook de bijnaam “Mama Beer” (vanaf het moment dat ze puppies had gehad en wij een kind van haar – Jewel- aanhielden).  Zij was een Cairn zoals geen ander; ze kon zonder lijn naast ons lopen en –bij wijze van spreken- op de Kalverstraat lopen en dan had je nog het gevoel dat ze nooit zou weglopen. De laatste maanden van haar leventje kreeg Drimnin epileptische aanvallen. De eerste keer dat je zoiets meemaakt is zeker eng te noemen!! De 2 eerste keren herstelde ze behoorlijk goed. Echter, daarna ging het steeds slechter met haar. Dan ga je samen denken; eigenlijk ging het niet langer meer, maar je wilt haar niet kwijt. Dan maar na de Kerst in laten slapen, dan maar pas in het nieuwe jaar……maar dat doe je voor jezelf, niet voor het dier……Uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt. Het gaf een rot gevoel met de Kerstdagen, maar voor haar was het goed zo……. |
 |
Cairneyhill's Illustrious Irvine (20-04-1998/20-01-2011)
Onze Irvine is er tussenuit gepiept, heel sneaky kun je wel zeggen. Om te zeggen dat Irvine de liefste Cairn was die we ooit gehad hebben zou gelogen zijn. Irvine was een “mauwert”; altijd even happen als je ‘m oppakte, even “snappen”, nooit bijten, dat gelukkig niet. Maar toch moest je altijd even voorzichtig met hem omgaan als je hem oppakte. Ook zeker geen schoothond; hij vond het niet prettig om bij je te liggen, liever was hij op zichzelf. Ondanks deze gebruiksaanwijzing hielden we toch van hem. In zijn laatste week ging hij heel snel achteruit. Overgeven, weinig trek om te eten en veel slapen. Kan bij elke hond wel eens gebeuren, denk je dan. Op zijn laatste dag had Rina hem nog lekker gewassen en zijn gebit gereinigd. Ca 19.00 uur ging hij zijn bench in. Toen ik hem wilde uitlaten 21.00 uur, lag hij lekker opgerold met het kopje tussen de uitgestrekte voorpootjes. Lekker op z’n gemak te slapen, zo dacht ik. Echter, Irvine was al niet meer………er stiekum tussenuit gepiept….. |
